دوست دارم که بگویم

دوست دارم از این زندگی بگویم

دوست دارم که فریاد بزنم

اما

نمی دانم از کجا باید شروع کرد

نمی دانم که از چی باید شروع کرد

نمی دانم چه جوری باید همه چیز را بگم تا چیزی جا نمونه

پس بظار که سکوت کنم

سکوتی که پابان نداشته باشد

سکوتی که مرا از همه چیز دور می کند

سکوتی که زندگی مرا خراب می کند

سکوتی که خیلی درد ناک هست

سکوتی که همه درباره تو حرف می زنند و پایانی ندارد

پس می شه گفت سکوت ابد

شاید هم بیشتر از ابد شد گفت

اما نمی دانم تا کی این سکوت ادامه دارد

شاید تا زنده ام

ولی این را می دانم که خیلی طولانی هست

پس نظار که من تو این سکوت تلخ بمانم

نظار که کام خوش زندگی من تلخ بماند

نظار که من همیشه غمگین و تنها باشم

نظار که من همیشه تو خودم باشم

نظار که من این قدر خسته باشم

و

سعی کن که مرا خلاص کنی از این همه غم

و خوشحالی مرا پس بیاوری

تا من مثل همیشه خوشحال و خوش کام باشم

مثل همه راحت بتوانم نفس بکشم

و زندگی کنم

و

تا طعم خنده بر لبهای من دوباره بتواند جاری شود

و مزه آن را دوباره بتوانم بر لبهای خود حس کنم

پس دست مرا بگیر و نجاتم بده

و بگو که من می توانم امیدی داشته باشم

و با امید زندگی کنم

امیدی که شاید آخر مرگ سو به من بکند

و بگوید که من امید تو هستم و برای نجات تو آمده ام

پس نذار که آخر زندگی امید من به من سو کند

و هر چه زودتر به نجات من بیا و مرا خلاص کن